نماز عشق

قاسم نعمتی

نماز عشق به پا می کنم به نام حسین
به نای سینه نوا می کنم به نام حسین
تو زینبی و همه قاصرند از وصفت
کتاب عشق تو وا می کنم به نام حسین
به نام دلبرت اذن دخول می گیرم
طواف کوی تو را می کنم به نام حسین
به نام نامی معشوق شهره اند عشاق
تو را همیشه صدا می کنم به نام حسین
من از تو یاد گرفتم چنین عبادت را
میان سجده دعا می کنم به نام حسین
قسم به سجده ی تو اعتقاد من این است
نماز سوی خدا می کنم به نام حسین
تو آمدی که گویی برای قرب خدا
وجود خویش فدا می کنم به نام حسین

دمشق و کربلا هردو تربت عشق است
شب ولادت وقت صحبت عشق است

خدا عنان دل ما به دست تو داده
اسیر دام تو اما ز غیر آزاده
اگر پیاله ی ما بوی چشم تو گیرد
شود برای همیشه لبالب از باده
نوای زین ابی را به هرکسی ندهند
که این مدال فقط گردن تو افتاده
چنان سگی به در خانه ات ببند مرا
که نام صاحب کلب است نقش قلاده
اگرکه باز شود دیده ها ز نور اشک
اگر قدم بگذاریم بین این جاده
به چشم خویش ببینیم پای پرچم عشق
هنوز با کمری راست زینب استاده
خدا شهود شود بی حجاب در دل شب
 نشسته دختر زهرا میان سجاده

به بی نظیری تو اعتراف باید کرد
شبیه کعبه به دورت طواف باید کرد

زمان بوسه رسیده کمی مدارا کن
رسیده ایی بغل یار دیده ات وا کن
در این نگاه برای همیشه ای خواهر
تمام حسن خداوند را تماشا کن
به فکر عبد گنه کار باش و یک لحظه
به احترام حسین دست خویش بالا کن
به پشت معجر خود با کمی دعا کردن
تمام شهر پر از مور مثل زهرا کن
همه به یاد خدیجه رخ تو بوسیدند
جلال بانوی مکه دوباره احیا کن
ببین پگونه پدر مست دیدن تو شده
نظر به چهره ی پر افتخار مولا کن
سلام دختر حیدر شریکه الارباب
بزرگ زاده بیا و گدای خود دریاب

کسی که دست توسل بر این سرا بزند
قدم به وادی ممنوعه ی خدا بزند
حرام باد به هر عاشقی که بی اذنت
قدم برای زیارت به کربلا بزند
شناختی که من از دستهایتان دارم
بعید باشد اگر دست رد به ما بزند
همین کرامتتان شد سبب هر شب و روز
که حلقه دور نگین کرم گدا بزند
تو قرص نان خودت را به سائلی دادی
که حق به خانه ی تان مهر هل اتی بزند
تهجد سحرت بسکه غرق ذات خداست
حسین تکیه ی آخر بر این دعا بزند
اذان دمی که شده احترامتان واجب
به دست های شما بوسه مصطفی بزند
ز محضر همه سادات عذر می خواهم
اگرکه گفته ام آتش به قلب ها بزند
خدا  نیاورد آن روز را که در شهری
کسی به بی ادبی نامتان صدا بزند
به غیر حضرت زهرا کسی اجازه نداشت
که  دست بر گره معجر شما بزند...

/ 6 نظر / 58 بازدید
عالی

من شمارو لینک کردم لطفا شما هم منو لینک کنید.منتظره نظراتتون هستم.تازه راه انداختم کاملش میکنم.سبکایه مداحی برای خودمه همشwww.hamedaali.blogfa.com

من غلام قمرم

سلام و عرض ادب[گل] با چند شعر مرثيه حضرت فاطمه زهرا (س) به روزم يا علي مدد[گل]

مخلص بچه هیئتی ها

از غیر خط کرب و بلا دم زدن چرا؟ از جانب حسین مگر کم رسیده است؟ واقعا مطالبتون زیبا بود به ما هم یه سر بزنید..یاحق...

محمد حسین محمدی

خورشید مانده به مغرب ظهور کن ای روشنای سحر ز مشرق ظهورکن نگذار دوری تان عادتم شود گمگشته ای میان نگاهم ظهور کن سردست تمام دقایق بدون تو گرمای لحظه های فراقم ظهور کن هر جمعه تکراری است با دوری شما امید جمعه های ظهورم ظهور کن در مشهدی کنج بقیع یا کربلا تنهاترین مسافر عالم ظهور کن محمد حسین محمدی از شهرری

رواق کرامت

با عرض سلام و احترام "رواقِ کرامت" نخستین پایگاه اشعار آیینی شاعران خراسان شمالی ، منتظر حضور گرم و صمیمی شماست...

شعری ایینی از فهیم بخشی تقدیم به شما

بگذار من هامون بگریم این مه کمان ابرویش با هر هلالی فرق دارد این نقطه ی پیوند دل با هر وصالی فرق دارد کرببلا میدانگه ققنوس های سرخ نای است پر پر شدن در آن مکان با این حوالی فرق دارد آنجا تمام قرن ها در یک سلام ساده جاری است تقویم آن با ماه و سالِ سرد و خالی فرق دارد یک حج رها گردید تا معنای حاجی زنده ماند آیینه ی آن حاجیان با هر زلالی فرق دارد فرزند زهرا در دل شب خطبه ی: هل من؟ ندا داد این بار این پرسش دگر با هر سوالی فرق دارد معنای بودن در "تمنای نبودن" جلوه گر گشت این شیوه ی بودن دگر با هر روالی فرق دارد هفتاد و دو خورشید عاشق گرد یک پیمانه گشتند مردان حق تدبیرشان با هر رجالی فرق دارد یک سوی خصم بیشمار آن سوی فرزندان هستی قانون این میدان دگر با هر جدالی فرق دارد دژخیم های زور و زر تزویر را یک کاسه کردند گمراهی این بارشان با هر زوالی فرق دارد هر روز می باید کزان پیمانه پند وعبرت آموخت زیرا که این غم معنیش با هر مَلالی فرق دارد بگذار من با کاسه های پر زخون هامون بگریم کین اشک ها با ناله های انفعالی فرق دارد سراینده : فهیم بخشی