زرد و کبود و سرخ شد اما هنوز هم
دارد عزای دیدن بابا هنوز هم

تا تاول دوباره ای از راه می رسد
با گریه آه می کشد آن را هنوز هم

آهسته بغض می کند و خیس می شود ...
... زخم کبود گونه اش : آیا هنوز هم
 
مهمان چوبدستی شهر جسارتی
من مانده ام به حسرت لب ها هنوز هم

من درد های روسری ام را نگفته ام
با چشم های غیرت سقّا هنوز هم

از صحبت کنیزی مان گریه می کنم
می لرزم از خجالتش امّا هنوز هم

مُحرم شدم ، طواف کنم ، بوسه ها زنم
آنجا که هست کعب? دنیا هنوز هم

*******

دلتنگ بود و رفت و نگفتید خوب شد
گوش بدون زینت او یا هنوز هم ... ؟!  

ارسال در تاريخ دوشنبه ٧ آذر ۱۳٩٠ توسط مدیر وبلاگ