[شیردلان زینب کبری سلام الله علیهم-١]

:: سیّد حمیدرضا برقعی

قامت کمان کند که دوتا تیر آخرش
یک دم سپر شوند برای برادرش

خون عقاب در جگر شیرشان پر است
از نسل جعفرند و علی این دو لشکرش

این دو ز کودکی فقط آیینه دیده‌اند
آیینه‌ای که آه نسازد مکدّرش

واحیرتا که این دو جوانان زینب‌اند؟
یا ایستاده تیغ دو سر در برابرش

با جان و دل، دو پاره‌جگر وقف می‌کند
یک پاره جای خویش و یکی جای همسرش

یک دست گرم اشک گرفتن ز چشم‌هاش
مشغول عطر و شانه‌زدن دست دیگرش

چون تکیه‌گاه اهل حرم بود و کوه صبر
چشمش گدازه ریخت ولی زیر معجرش

زینب به پیش‌واز شهیدان خود نرفت
تا که خدا نکرده مبادا برادرش...

زینب همان شکوه که ناموس غیرت است
زینب که در مدینه قرق بود معبرش

زینب همان که فاطمه از هر نظر شده‌ست
از بس که رفته این همه این زن به مادرش

زینب همان که زینت بابای خویش بود،
در کربلا شدند پسرهاش زیورش

گفتند عصر واقعه آزاد شد فرات
وقتی گذشته بود دگر آب از سرش...

ارسال در تاريخ جمعه ۱٩ آذر ۱۳۸٩ توسط مدیر وبلاگ