مجید لشگری

خدا همین که تو را آفرید تحسین کرد
برای شخص شخیصت بهشت تضمین کرد
خدا همین که تو را آفرید، ختم رسل
تمام عرش خدا را به شوق آذین کرد
خدا همین که تو را آفرید، در دستت
مس وجود مرا داد و ظرف زرّین کرد
خدا همین که تو را آفرید، در گوشت
شهادتین و اذان و اقامه تلقین کرد
خدا همین که تو را آفرید، تا محشر
تو را برای امیری به خلق تعیین کرد

که «لافتی» به جز «الا علی» نمی خواهد
زمین به غیر تو مولا ولی نمی خواهد

«سقیفه» سقف سخیفی است در برابر تو
عدو کجا و سرانگشت دست خیبر تو
نصیب دشمن تو دومی اگر شده است
نبی به روز «مؤاخاة» شد برادر تو
چه غم که راحت دنیا شود به کام رقیب
خوش است جلوه ی کرّار روز محشر تو
سلام حق به ابوطالبی که شد پدرت
هزار جان گرامی فدای مادر تو
ابوتراب زمین! مشت خاک در دستت
به کیمیای نگاهی شود «ابوذر» تو
اگر که «لم یکن» از بهر حق شبیه و شریک
نظیر فاطمه کفوی نبود همسر تو
امام داعی دوزخ چگونه جرأت کرد
به غصب و کینه نشیند به روی منبر تو

اگر که کعبه شده مولد شریف ولی
بگو به دشمن نادان: نگرد دور علی

تویی کسی که به بدر و اُحُد تقدُّم داشت
میان معرکه از جان و دل تلاطم داشت
کسی که در بر کفّار چون «اشدّاء» و...
به روی طفل یتیمی گل تبسُّم داشت
کسی که با لب پاکش به «لیلة الإسری»
خطاب حضرت خاتم، خدا تکلّم داشت
تویی کسی که به نان جوی کفایت کرد
نه شوق زیور دنیا، نه میل گندم داشت
کسی که خانه ی خشتی نشین عالم بود
اگر چه عرش، بهشت، آسمان هفتم داشت
کسی که قطره ی دریای بی کران تو شد
کجا نیاز به خاک و غم تیمّم داشت

تو جبرئیل امین را معلّمی کردی
سرشت شیعه ی خود را تو فاطمی کردی

ظهور ظاهر و باطن، نهان پیدایی
ولیّ ذات خداوند حیّ یکتایی
نبی ست آیه ی «والشّمس» و تو «ضحیها»یش
تو نصّ «و القمری»، تو «إذا تلیها»یی
تویی صراط و تویی محشر و تویی میزان
مسیر ناجی «محفوفه بالبلایا»یی
تو جانشین و پسر عمّ و نفس و لحم و دم
«ألم یجدک یتیما» الی «فآوی» یی
به رغم ماندن جبریل از ادامه راه
به شانه شانه ی احمد «دَنا» «تدلّی» یی
تمام خلق خدا یک طرف، که حضرت تو
امام و رهبر و محبوب و شوی زهرایی

که با تمام توانش به دوست پیمان بست
میان شعله و در راه را به عدوان بست

تویی وجود نبی یا نبی وجود تو بود
ملک به روز ازل گرم در سجود تو بود
سرشت توست «کمشکوة فی زجاجه» علی!
و جنس «نور علی نور» تار و پود تو بود
از ابتدای زمان تا به انتهای جهان
به عقل ناقص ما کمتر از حدود تو بود
تویی تو فاتح کعبه، تویی عروج خلیل
به روی دوش نبی نقطه ی فرود تو بود
حلال زاده شد آن کس که «وال من والاه»
حرام زاده شد آن کس که از جحود تو بود
فدای فاطمه آن بضعه ی رسول خدا
که بعد رحلت جانسوز او عمود تو بود

کسی که سوره شد و سیّد النسای خدا
اگر نبود علی جان! «لما خَلَقتُکُما»

مقدّرات زمین از نگات می ریزد
به آیه آیه ی چشمت سمات می ریزد
به دست بت شکنت ای خلیل دشمن کش
شکوه و شوکت لات و منات می ریزد
صفای کعبه به آن مستجار هیبت توست
که از شکاف سفیدش صِفات می ریزد
اگر چه خصم تو قرآن هزار دوره کند
دهان کف زده لاتائلات می ریزد
به کوچه کوچه کوفه مسیح منتظر ست
که ذرّه ذرّه گامت حیات می ریزد
نه در میانه ی صفّین بلکه پیوسته
ز چشمه سار نگاهت فرات می ریزد
سلام من به حسینت، به جسم بی سر او
که از سفینه ی نوحش نجات می ریزد

خدا کند که بمیرم میان هیئت او
خدا کند بشوم چون غبار تربت او

ارسال در تاريخ دوشنبه ٢۳ خرداد ۱۳٩٠ توسط مدیر وبلاگ