صمصام علوی

به سِر اهل حقیق از مجاز خندیدیم
به فاشِ راز و به کتمان راز.. خندیدیم

چو چـنگـها به طنین رباب بنوازند
به تار خسته و ناکوکِ ساز.. خندیدیم

سبو شکست.. زمین خیس.. گریه افتادیم
ولی به حالت مستانه باز.. خندیدیم

چو چل کلاغِ شبِ ناتمامِ یک تسبیح
به گریة زن سجاده باز.. خندیدیم...!

ز بغض.. گوش و دل و دیده و دهان بسته ست
به چشم و گوش و دهنهای باز.. خندیدیم

چو ایستادة قد قامت الصلاتستیم
به بانوان نشسته نماز.. خندیدیم

به رسم کهنة کوچه.. پسر قلمدوش است
به اشک دخترکانی.. که ناز..... خندیدیم

ز ناتمـامیِ پاییزیانِ یلـدایی
به روز کوته و شام دراز.. خندیدیم..

به چاه.. چهرة بیچارگان.. تماشایی ست..
به چاره جوییِ بیچاره ساز.. خندیدیم..

مدینه..! نیمه شبش.. صدهزار شب.. کوفه ست...
به وقتِ شرعیِ مردِ حجاز..... خندیدیم..!

ارسال در تاريخ چهارشنبه ۱۱ خرداد ۱۳٩٠ توسط مدیر وبلاگ