مهدی نظری

این فاطمیه باز املاء می نویسم        
هی اشک می ریزم وزهرا می نویسم                                     
بااشکهایم برکتیبه های هیئت        
ازخاطرات تلخ مولا می نویسم                                                  
ازخاطراتی که علی راپیر کرده        
خیلی دلم می سوزد اما می نویسم                                           
ازصورتی مجروحُ دستی روی پهلو       
ازمرگ یک بانو معما می نویسم                                         
دیوارهای کوچه هاشرمنده هستند        
وقتی که کابوس حسن را می نویسم                                    

من می نویسم روی سینه وای مادر        
من می نویسم یک مدینه وای مادر  
                                 

وقتی که چشمان مدینه خواب می شد     
مادر میان زخم بستر آب می شد                                     
هربار باکوچکترین پهلوبه پهلو        
بسترپُراز دریایی ازخوناب می شد                                          
هربار چشمش سوی نوزادی می افتاد        
دربین بغضی بی امان بیتاب می شد                                 
هربار که سوی حسینش خیره می شد       
ازاشکهایش گونه هاسیراب می شد                                 

باناله ها یش گندمُ دستاس می سوخت      
این چندماهه داشت کم کم یاس می سوخت 
                        

زخمی ترین ریحانه تاریخ اگر شد        
بانوبه جرم عشق پشت در سپرشد                                       
هی دست می زد پشت دستُ کریه می کرد     
می گفت حیدر هرچه شد در پشت در شد                          
شهرمدینه آنقدر فکرخودش بود               
اصلا نمی فهمید شامش کی سحرشد                                
وقتی عدوبرسینه دربالگد زد          
باخنده اش می گفت دیدی بی پسرشد                                         
وقتی صدای ناله ازپشت در آمد         
ضرب فشار سوی آن در بیشترشد                                       
پیراهنش راکه به دست زینبش دید        
می گفت واویلا،خدایا دردسرشد                                        


آن بانویی که مثل دریابی کران بود       
خیلی جوان اما چرا قامت کمان بود؟  

ارسال در تاريخ دوشنبه ٢٢ فروردین ۱۳٩٠ توسط مدیر وبلاگ