شعر عمان سامانی در مدح حضرت زینب(س)در بیان عِنان‌گیری بانوی سراپرده‌ی عظمت و کبریایی حضرت زینب سلام‌الله علیها که آن یکه تاز میدان هویت را خاتمه‌ی متعلقات بود و شرذمه‌یی از مراتب و مقامات آن ناموس ربانی و عظمت یزدانی که در عالم تحمل بار محبت کامل بود و ودیعت مطلقه را واسطه و حامل، بر مذاق عارفان گوید:

 
خواهرش بر سینه و بر سر زنان
                        رفت تا گیرد برادر را عِنان
سیل اشکش بست بر شه راه را
                        دود آهش کرد حیران شاه را
در قفای شاه رفتی هر زمان
                        بانگ مهلاً مهلا اش بر آسمان
کای سوار سرگران کم کن شتاب
                        جان من لختی سبک‌تر زن رکاب
تا ببوسم آن رخ دلجوی تو
                        تا ببویم آن شکنج موی تو
شه سراپا گرم شوق و مست ناز
                        گوشه‌ی چشمی به آن سو کرد باز
دید مشکین مویی از جنس زنان
                        بر فلک دستی و دستی بر عِنان
زن مگو مرد آفرین روزگار
                        زن مگو بنت‌الجلال اخت‌الوقار
زن مگو خاک درش نقش جبین
                        زن مگو دست خدا در آستین
باز دل بر عقل می گیرد عِنان
                        اهل دل را آتش اندر جان زنان
 
در بیان تعرض آن شهسوار میدان حقیقت از جهان تجرد به عالم تقید و توجه و تفقد به خواهر خود بر مذاق عارفان گوید:


پس ز جان بر خواهر استقبال کرد
                        تا رخش بوسد الف را دال کرد
همچو جان خود در آغوشش کشید
                        این سخن آهسته در گوشش کشید
کای عِنان‌گیر من آیا زینبی؟
                        یا که آه دردمندان در شبی؟
پیش پای شوق زنجیری مکن
                        راه عشق است این عِنان ‌گیری مکن
با تو هستم جان خواهر همسفر
                        تو به پا این راه کوبی من به سر
خانه سوزان را تو صاحب‌خانه باش
                        با زنان در همرهی مردانه باش
جان خواهر در غمم زاری مکن
                        با صدا بهرم عزاداری مکن
معجر از سر پرده از رخ وا مکن
                        آفتاب و ماه را رسوا مکن
هست بر من ناگوار و ناپسند
                        از تو زینب گر صدا گردد بلند
هرچه باشد تو علی را دختری
                        ماده شیرا کی کم از شیر نری
با زبان زینبی شه آنچه گفت
                        با حسینی گوش زینب می‌شنفت
با حسینی لب هرآنچه گفت راز
                        شه به‌گوش زینبی بشنید باز
گوش عشق آری زبان خواهد ز عشق
                        فهم عشق آری بیان خواهد ز عشق
با زبان دیگر این آواز نیست
                        گوش دیگر محرم این راز نیست
ای سخنگو لحظه‌ای خاموش باش
                        ای زبان از پای تا سر گوش باش
تا ببینم از سر صدق و صواب
                        شاه را زینب چه می‌گوید جواب
گفت زینب در جواب آن شاه را
                        کای فروزان کرده مهر و ماه را
عشق را از یک مشمه زاده‌ایم
                        لب به یک پستان غم بنهاده‌ایم
تربیت بوده‌است بر یک دوشمان
                        پرورش در جیب یک آغوشمان
تا کنیم این راه را مستانه طی
                        هر دو از یک جام خوردستیم می
هر دو در انجام طاعت کاملیم
                        هر یکی امر دگر را حاملیم
تو شهادت جستی ای سبط رسول
                        من اسیری را به جان کردم قبول

ارسال در تاريخ شنبه ٢٠ فروردین ۱۳٩٠ توسط مدیر وبلاگ